نایلون چیست (و قبل از خرید چه نکاتی را باید در نظر گرفت)

خلاصه پارچه: نایلون چیست؟ آیا پایدار است؟
هنگامی که نایلون برای اولین بار در اوایل قرن بیستم تولید شد، دنیای نساجی را تحت تاثیر قرار داد.

در حالی که اکثر ما حداقل برخی از محصولات ساخته شده از نایلون را داریم، ممکن است هنوز از خود بپرسید که نایلون دقیقا چیست، چگونه ساخته می شود و چه تاثیری بر سلامت شما و محیط زیست دارد.

این مقاله به شما معرفی مختصری از همه چیزهایی که باید در مورد نایلون بدانید ارائه می دهد تا به شما کمک کند هنگام خرید پارچه برای خود و خانواده تان تصمیمی آگاهانه بگیرید.

نایلون چیست؟

نایلون، یکی از رایج ترین پارچه های مورد استفاده در صنعت مد، یک الیاف مصنوعی مصنوعی است که از مواد پتروشیمی یا عصاره های نفت خام به دست می آید.

هنگامی که یک پلیمر مصنوعی به ترکیبی به نام آمید متصل می شود، ماده حاصل یک پلیمر ترموپلاستیک است که به نام نایلون نیز شناخته می شود.

همه آنها مواد نرم کننده گرما هستند، به این معنی که الیاف نایلونی در دمای بالا خاصی انعطاف پذیر هستند و پس از سرد شدن دوباره جامد می شوند.

این به الیاف دوام و خاصیت ارتجاعی می بخشد و آن را به ماده انتخابی در صنعت نساجی برای ساخت پوشاک، لباس ورزشی، لباس شنا و سایر لباس های فنی تبدیل می کند.

حالا بیایید نگاه کنیم که نایلون در ابتدا چگونه ساخته شد.

تاریخچه مختصری از نایلون
واقعیت جالب: نایلون اولین پارچه جهان بود که در آزمایشگاه ساخته شد.

در سال 1935، والاس کاروترز، شیمیدان آلی آمریکایی، نایلون را در حین کار در شرکت تولید شیمیایی DuPont اختراع کرد.

در اواخر سال 1935، DuPont این فیبر را به ثبت رساند. نایلون می آید.

اولین استفاده تجاری از این الیاف، ساخت مسواک های نایلونی در سال 1938 بود.

نایلون اولین بار در نمایشگاه جهانی نیویورک در سال 1939 ظاهر شد و به عنوان جایگزین جدیدی برای ابریشم مورد استقبال قرار گرفت.

این یک موفقیت در دنیای مد بود که خیلی زود شروع به استفاده گسترده از نایلون برای ساخت جوراب زنانه کرد.

به همین دلیل است که اصطلاح "نایلون" مترادف با "جوراب ساق بلند" شد.

با تبدیل شدن نایلون به یکی از عناصر اصلی مد زنان و افزایش محبوبیت، صنعت نوظهور دیگری پتانسیل خود را در یک رویداد بزرگ - جنگ جهانی دوم - دید.

صنعت تجهیزات نظامی برای ساخت چتر نجات برای سربازان به نایلون تبدیل شد. در واقع از نایلون در سایر ملزومات زمان جنگ مانند طناب، زره بدن، پشه بند و حتی مخازن سوخت هواپیما نیز استفاده می شد.

به زودی نایلون دنیای پارچه را برای همیشه تغییر داد.

نحوه ساخت نایلون

 

به عبارت ساده، پارچه نایلونی پلاستیکی است که از نفت به دست می آید.

از نظر علمی، نایلون یک پلیمر است، به این معنی که از زنجیره های بلند مونومر (یا مولکول های تک کربنی) تشکیل شده است.

تولید آن فرآیندی طولانی و دشوار است که در هر مرحله به مقادیر زیادی مواد شیمیایی و انرژی نیاز دارد.

مراحل ساخت نایلون به شرح زیر است:

مرحله 1: استخراج
تولید با استخراج ترکیبی به نام دی آمین از نفت خام یا نفت آغاز می شود.

مرحله 2: تجمیع
در مرحله بعد، دو گروه مولکول به هم می پیوندند و یک پلیمر را تشکیل می دهند. مونومر دی آمین استخراج شده قبلی را با اسید آدیپیک مخلوط کنید. نتیجه یک پلیمر چسبناک و کریستالی یا "نمک نایلون" است.

اینها اغلب به عنوان نایلون 6، 6 یا به سادگی 6-6 نامیده می شوند. این نام بر اساس تعداد اتم های کربن بین دو گروه اسیدی و گروه آمین است.

مرحله 3: گرم کردن
هنگامی که کریستال ها در آب حل می شوند، اسیدی شده و حرارت داده می شوند و زنجیره های قوی تشکیل می دهند که حتی در سطح شیمیایی نیز شکستن آنها غیرممکن است. استحکام و دوام نایلون از اینجاست.

سازندگان از ماشین آلات خاصی برای گرم کردن پلیمرهای نایلونی تا دماهای بالا استفاده می کنند. مولکول های پلیمر به هم می پیوندند و توده مذابی را تشکیل می دهند که به مرحله بعدی می انجامد: ریسندگی.

مرحله 4: چرخش
توده مذاب حاصل در یک نخ ریسی مکانیکی چرخانده می‌شود که دسته‌های الیاف ریز را جدا کرده و در معرض هوا قرار می‌دهد. نخ های در معرض فورا سفت می شوند. سپس آنها را به قرقره‌ها پیچیده و کشیده می‌شوند تا استحکام و خاصیت ارتجاعی ایجاد کنند که نایلون به آن معروف است.

مرحله 5: قرقره
رشته‌های الیاف باز می‌شوند و سپس روی قرقره‌ای در فرآیندی به نام کشیدن می‌پیچند، که مولکول‌های نایلون را در ساختارهای موازی مرتب می‌کند. بسته‌های الیاف به‌دست‌آمده، نخ‌های همه‌کاره‌ای هستند که می‌توان آن‌ها را همانطور که هست بافته یا به هم چسباند، یا ترکیب کرد و بیشتر ذوب کرد.

مرحله 6: تولید
در نهایت، الیاف آماده هستند و بسته به استفاده نهایی، می‌توان آن‌ها را بافته و یا با هم ذوب کرد و محصولات مختلفی را تشکیل داد. هر چه دمای مذاب بالاتر باشد، محصول نهایی بدون درز و براق تر خواهد بود.